Even geleden was ik op een mini-symposium over de sociale wijkaanpak in de Haarlemse Boerhaavewijk. Deze wijk stond model voor een nieuwe visie daarop, waar andere steden wat van kunnen leren.
Maar op deze plaats wil ik het over iets anders hebben. Men had ervoor gekozen om het symposium in een wijkcentrum in de wijk zelf te houden. Een sympathieke gedachte, want ivoren torens zijn er al genoeg. Na de prima inleidingen was er tijd ingeruimd voor een wijkwandeling. Een logisch programma-onderdeel en eveneens sympathiek, maar hier kwamen bij mijn collega Willem Stam en mij toch aarzelingen bovendrijven.
Dit soort wandelingen, waarbij vrijblijvend achter de betreffende wijkcoördinator wordt aangesjokt, heeft te weinig toegevoegde waarde. De wandeling appelleert aan de drang om ‘met beide poten in de wijk te staan’, zelfs tijdens symposia. Maar meestal is het symboolwandelen. Want wijkambtenaren weten zo langzamerhand wel wat ze kunnen aantreffen tijdens een wandelingetje in zomaar een achterstandswijk: gewone zaken zoals huizen, straten en auto’s, alleen met wat meer huurflats, hangjongeren en afgeragde bankstellen in de bosjes dan gemiddeld. En vooral veel anoniem groen, dat zie je vaak in impopulaire wijken. Opvallend was dat de top-tien van bewonerswensen in de Boerhaavewijk vrijwel geheel bleek te bestaan uit punten die in wijken die voldoen aan de criteria van Jane Jacobs vanzelfsprekend zijn. Maar dat terzijde.
Op de aanstaande LPB-locatiedagen in Den Helder hebben we ook veel wijkbezoeken. En wijkwandelingen. Iemand in onze voorbereidingsgroep had het laatst over wijkbezoeken met een bepaalde ‘bril’ op. Dat is ‘m! Congresdeelnemers krijgen een kijkopdracht mee, zodat ze specifiek op zoek gaan. Ze worden aangespoord om op een speciale manier naar een wijk te kijken zoals ze normaliter zelfs hun eigen woonwijk niet bekijken.
Juist op de LPB-dagen is er tijd om aandachtiger stil te staan bij de verschijningsvormen van het fenomeen ‘wijk’, waar we weliswaar dagelijks in werken, maar meestal gericht op details in de waan van de dag. Uitdaging bij zo’n opdracht is natuurlijk om verder dan het fysieke te kijken: waar zit de potentie, de eigen kracht, de kwaliteiten? Lastig, want sociale zaken maken zich minder makkelijk zichtbaar.
Tenzij je met mensen gaat praten natuurlijk. Eens kijken wat we daarmee kunnen, in november, in ‘laboratium Den Helder’.
Er heeft nog niemand gereageerd op deze blog post.