In vakliteratuur wordt gesproken over de geplande stad versus de geleefde stad. De systeemwereld versus de leefwereld. En daaruit volgend: lijnmanagers versus wijkmanagers.
Beide oriëntaties zijn legitiem en nodig: lijnmanagers zorgen voor stabiliteit en middelen, wijkmanagers voor flexibiliteit en openheid. De kwaliteit van het werk reikt het hoogst als beiden elkaar begrijpen en aanvullen. Kruisbestuiven en samenwerken dus!
Systeemwereld afschaffen
November dit jaar is Den Helder thuishaven van de LPB-locatiedagen. Inmiddels hebben we zicht op enkele sprekers. Enthousiaste, aansprekende mensen met een hart voor de leefwereld. En met originele ideeën om die leefwereld in het doen en laten van gemeenten beter tot z’n recht te laten komen. Er zit er zelfs eentje bij die de systeemwereld eigenlijk wil afschaffen. Niet meteen hoor, maar gewoon als wenkend perspectief voor fantastische wijken in de toekomst.
Je eigen werk relativeren
Daar maak je onder lijnmanagers geen vrienden mee. En toch zou zo’n verhaal juist voor hen een welkome inspiratiebron van een nieuwe soort zijn, een heerlijke relativering van hun eigen werk. Soms denk ik weleens dat de zaal in november niet vol moet zitten met wijkmanagers, maar met lijnmanagers. Ik zou benieuwd zijn naar hun reacties als hen wordt verteld dat de funderingsmuren onder hun voeten dunner zijn dan ze denken en dat wijkwerkers nodig zijn voor hun eigen rendement. En dan de ongetwijfeld stevige tegenwerpingen die de vrijdenkers op het podium te verduren krijgen. Gedenkwaardig zou het zeker worden.
Voor ons wijkmanagers zijn de verhalen uit de leefwereld bekend terrein. Wij weten al wat ze bedoelen. Wij willen al wat ze bedoelen. En doen het zo nu en dan, als we de ruimte krijgen en nemen.
Niet alleen preken voor eigen parochie
Congressen zijn er niet om onze eigen gedachten en werelden bevestigd te krijgen. Dat is wel erg gemakkelijk. Kruisbestuiving, daar ging het toch om? Juist op congressen! Zou het niet mooi zijn als lijnmanagers er volop kennismaken met de geleefde stad, en wijkmanagers met de geplande stad?
Maar dat zou betekenen dat wij op ons eigen congres goeroes moeten aanhoren op het gebied van beleidsgestuurde contractfinanciering, structuurvisies en vergunningrichtlijnen.
Misschien zijn we toch niet zo kruisbestuiverig als we van onszelf zouden willen.
Wat mij betreft verlaten we het pad van de beleidsgestuurde contractfinanciering etc. en gaan we meer en meer op het pad van de mogelijkheden die de kanteling en Welzijn Nieuwe Stijl ons bieden: ruimte ( en vertrouwen)voor de mensen op de werkvloer om die dingen te doen samen met anderen die uit de buurten en wijken naar voren komen. Voor de lijnmanagers zijn daarnaast de ontwikkelingen op het gebied van de 'Nieuwe Leiders' erg van belang. Je legt daarbij niet meer van bovenaf op wat er daar beneden moet gebeuren maar gaat gezamenlijk met alle betrokkenen uitvogelen volgens welke visie iedereen aan het werk gaat. Lijnmanagers, directeuren, gemeentebestuurders, etc. worden uitgedaagd hun baas-zijn los te laten en veel meer horizontaal, vanuit betrokkenheid met en van iedereen, tot visie, beleid en aanpak van kwesties te komen.
Geplaatst door: Riet de Haan (leidinggevende Samenlevingsopbouw). (23 mei 2011 - 15.35 uur)