Niemand zegt hardop: de komende jaren gaat het pijn doen

Geplaatst door: Bas van Pul, redactie LPB op 29 oktober 2010, in categorie: congres

Jos van der Lans schreef het boek ‘Eropaf – de nieuwe start van het sociaal werk’. Op 25 november houdt hij wijkprofessionals een spiegel voor, tijdens het LPB-congres. ‘Ik breng een urgente boodschap.’

Touwtjes in handen

‘De komende jaren verandert het landschap van de sociaal werker fundamenteel. De zekerheden van de verzorgingsstaat die verdwijnen, wijzigingen in de AWBZ, de praktijk van de WMO. De lokale overheid krijgt steeds meer de touwtjes in handen. Al die ontwikkelingen krijgen hun beslag in de wijkaanpak.’

Nieuwe verbonden

‘Welke bewegingen en innovaties zien we? Welke nieuwe samenwerkingen en verbonden? En wat betekenen ze voor de sociale professional? Dat is interessant, dat onderzoek ik.’

Opruiming

‘Ik predik de eenvoud. Maak de dingen simpeler. Ik laat in mijn presentaties een Vogelaarwijk zien, met daarop plaatjes geplakt van organisaties die in die wijk actief zijn. Je hoeft echt geen professor te zijn om te zien hoeveel energie er weglekt dankzij overleggen en bureaucratie. Veel tijd, veel geld… zoiets kunnen we in de toekomst gewoon niet meer verkopen. Dus: opruiming in de plaatjes. Eenvoud. Wist je dat er zeker 60 functieomschrijvingen zijn voor professionals in het welzijnswerk? Daar snapt bijna niemand iets van.’

Hete adem van gemeenten

‘Ik ben geen cynisch mens, integendeel. Ik bekijk de institutionele wereld wel met enig cynisme, dat klopt. We hebben een dikke deken van beleidstaal gemaakt, daar kun je zowat in wonen. Er is niemand die duidelijk onomwonden durft te zeggen ‘de komende jaren gaan de dingen pijn doen.’ De hele welzijnssector moet zich gaan heroriënteren, met de hete adem van gemeenten in hun nek.’

Een sterke eerste lijn

‘Bij eenvoud hoort in mijn visie een wijkprofessional die de ruimte krijgt om zelf weer zaken te signaleren en op te lossen. Hij of zij kan heel goed ‘de eerste lijn’ vormen. De voorbeelden zijn bekend van gemeentes waar dat goed werkt. Het mooie is: je hoeft geen compleet nieuwe organisatie op te tuigen om zoiets te realiseren.’

Wat eenmaal weg is...

‘Bezuinigingen zijn niet leuk. Maar we moeten er ook niet te bang voor zijn. Schrappen hoeft niet erg te zijn, zolang je de juiste dingen overeind houdt. Dát is wat beleidsmakers zich nu moeten afvragen: wat blijft boven de streep staan en wat mag weg. En vooral: waar willen we met zijn allen naartoe, wat is onze visie? 30% bezuinigen? Misschien kan er wel 90% vanaf! Als het maar goed doordacht is. Maak de goede keuzes. Want wat eenmaal weg is, komt niet snel meer terug.’