De organisatie van het laatste LPB-congres heeft mij mede geïnspireerd tot mijn lancering naar de 21e eeuw. In technologische zin dan. Ik liep flink achterop, maar bevind mij inmiddels middenin de social media. De wereld ligt aan mijn voeten.
Social media was de populairste masterclass op het laatste LPB-congres. Wijkwerkers twitteren er inmiddels flink op los. Ik ben daarin af en toe nog pijnlijk naïef. Mijn trots toen bleek dat ik al meer dan tien volgers had, was van een schattige lulligheid. Bij twitter gaat het om honderden, duizenden. Op het LPB-congres voor wijkgericht werken vertelde iemand mij dat ze dagelijks door zo’n 1200 tweets scrollt. Twaaaaaaalfhonderd? Jazeker. Diagonaal natuurlijk, maar toch. Op LinkedIn zie ik steeds meer mensen met 500+ connections. Vaak zitten ze ook nog in tientallen groepen en andere netwerken. Hoe krijgen ze dat toch allemaal voor elkaar?
Alleen ik al krijg nu doorlopend updates van LinkedIn-groepen, LinkedIn-connections, Twitter, Facebook en andere media. Ik schrijf columns en daarnaast heb ik grote hoeveelheden werkmail, thuismail en voicemail. Natuurlijk word ik ook nog gewoon gebeld. En dan nog – je zou het bijna vergeten - al die mensen in levenden lijve, waaronder drie doorlopend tweetende kleine dochters. De vraag rijst hoeveel sociale prikkels een mens per dag kan verwerken. Ook de grootverbruikers hebben maar een stel hersenen en 24 uur per dag. Bruto. Het moet uit de lengte of uit de breedte komen, dus men grijpt naar nieuwe technieken: diagonaal lezen, seriewerken, multitasken, snelheid, vluchtigheid. Dit alles resulterend in een indrukwekkende efficiency. Of soms in nietszeggendheid. Ik krijg bijvoorbeeld soms LinkedIn-uitnodigingen van mensen die ik niet eens ken.
De Engelse schrijver Aldous Huxley heeft in een voorwoord van z’n beroemde roman Brave New World uit 1932 een fraai betoog gehouden over vernieuwing. Zolang technologische vooruitgang geen wezenlijk effect heeft op de mens als zodanig, achtte hij deze niet zo relevant. Hij was vooral geïnteresseerd in technische vernieuwingen die een nieuw soort menselijkheid scheppen. Zouden social media dat in zich hebben? Zouden het succesvol exploiteren van digitale connections en het verwerken van grote hoeveelheden snipperinformatie straks de meest wezenlijke kwaliteiten van de mens worden? Wellicht. Het menselijk brein wordt in dit tijdsgewricht “digitally rewired”, las ik laatst. De gelijktijdige opkomst van zen en meditatie lijkt tegenwicht te bieden, maar kunnen ook worden gezien als deelactiviteiten binnen dezelfde zappende modus. Even ruimte in het hoofd maken, opdat er nog meer in kan. De wal kan natuurlijk ook het schip keren, met social media burnout als de ziekte van de 21e eeuw.
Een familielid van mij houdt vol dat social media randverschijnselen zijn, want ze vertegenwoordigen de echte wereld niet. De smartphone haalt het nog steeds niet bij het belang van wc-papier. Ik onthoud mij voorlopig van boude stellingen en oordeel later pas. Meningen vanaf de zijlijn zijn te makkelijk. Ik ga dus eerst maar eens een tijdje meespelen. Digitaal wijkmanagement: even checken of ik er al volgers bij heb.
Er heeft nog niemand gereageerd op deze blog post.